خوبی خونه های قدیمی اینه که سوراخ سمبه زیاد داره. ولی اگه مادرتم تو اون خونه بزرگ شده باشه دیگه هیچ جا امن نیست . حتماً هم تا حالا جا مخفیمو پیدا کرده چون دو سه باری سراغ جعبه ادکلنشو ازم گرفته . با اینکه بوی خوبی نداره ولی چون بابا براش خریده نمی ذاره کسی بهش دست بزنه . یه جعبه خمیر دندون و یه کبریتم دارم . شرط میبندم اگه چوب کبریتاشو خالی نمی کردم، تا الان حسابمو می رسید . تازه شانس آوردم با اینکه زهره چغولیه چرخ هایی که از ماشینای اسباب بازیم رو ماشینای جدیدم کار گذاشتمو به مامان کرد، بازم به روم نیاورد . حیف که هنوز نفهمیدم جا مخفی زهره کجاست , حتماً توش پر لواشکه. اگه دستم بهش برسه ! اون هیچوقت لواشکاشو بهم نمی ده . فکر کنم اون رژ لب خوشبوی مامان هم که گم شده بود , اونجا باشه .

وقتی مامان خونه رو خیلی تمیز می کنه و لباس قشنگاشو می پوشه یعنی اینکه بابا داره میاد . من و زهره هم منتظر می مونیم ببینیم بابا این دفعه چی برامون میاره . بابا هر چند وقت به چند وقت میاد خونه . هر موقع از مامان می پرسم می گه مسافرته . اون دفعه برای زهره یه لواشک خیلی بزرگ آورد . مامان بهش اخم کرد , اونو گرفت و تیکه تیکه به زهره داد , ولی زهره نذاشت یه ذره شم به من بده . عوضش برای من یه قوطی تیله آورد که فقط یکیش چهار رنگ بود . گذاشتمش تو جا مخفی تا یه موقع بازیش نکنم تا ببازمش . بابا این دفعه که اومد نه زیاد موند نه چیزی آورد. حالمون گرفته شد. ولی تا بابا میره تو خونه منو زهره می پریم تو ماشین بابا که جلوی پله پارکش کرده . بابا بهم گفته هر موقع پام به گازو ترمز برسه بهم رانندگی یاد میده . زهره رو صندلی عقب دراز کشیده و هی کش میاد تا ببینه چقدر قدش بلند شده ولی هنوز سرش به این درو پایش به اون در نرسیده .پای من به روی شیشه پنجره رسیده . فکر کنم وقتی به سقف برسه بتونم رانندگی کنم . بابا از پله های ایوون میاد پایین . دور میزنه و از راه باریکه کنار خونه میره حیاط پشتی , هول برم میداره .نکنه مامان جا مخفیمو به بابا گفته . نباید جعبه ادکلنشو بر می داشتم . میدوم دنبالش تا ببینم پیداش میکنه یا نه . ولی بابا نمیره طرف دیوار روبروی انبار . راهشو کج می کنه و میره تو انباری . من از پنجره خاک گرفته کف حیاط خم میشم تا ببینم چی کار می کنه . صندوق قدیمی مادر جونو هل میده اونور . پشتش به منه و خوب نمیبینم چی کار می کنه. ولی یه موزائیکو میذاره روی صندوق . پس جا مخفی بابا اینجاست! خیلی دلم می خواد ببینم توش چیه . چند دقیقه دو زانو می شینه . سرش پائینه و هیچ کاری نمیکنه . بعد دوباره یه کارایی میکنه . موزائیکو سر جاش میذاره و صندوقو هل میده سر جاش . میدوئم میرم دم پله ها میشینم . بابا چند لحظه بعد میاد. از کنارم که رد می شه، دشتشو رو موهام تکون می ده و میره خونه . صدای بابا و مامان کم کم بلند می شه همیشه موقع رفتن بابا ، با هم دعوا می کنن .بابا در خونه رو محکم پشت سرش می بنده ، زهره رو از ماشین پیاده می کنه . بدون اینکه در حیاطو ببنده گاز میده و میره . مامان هم حتماً یه گوشه نشسته داره آروم گریه می کنه . اینجور موقع ها من درو می بندم و خودمو تو حیاط سرگرم می کنم. زهره هم میره با مینا بازی میکنه . قبلنا مینا با خواهر بزرگترش مینو میومد خونمون ولی از وقتی مینو رفته راهنمایی دیگه اینجا نمیاد . مینو خیلی از خواهرش خشگلتره . موهاش سیاهو لخته . ولی تازگیا که روسری سرش میکنه دیگه اونجوری خوشگل نمیشه . من از خاله بازیشون بدم میومد. ولی هر وقت مینو بود، باهاشون بازی می کردم . حالا هم از اون وقت ها بود که زهره باید می رفت خونه مینا اینا .

زهره که میره می پرم تو انباری . به زور صندوقو هل میدم و موزائیک لقه رو با ناخونام در میارم . یه صندوقچه کوچیک کهنه تو چاله هست . درش میارم درشو باز می کنم . یه سنجاق سر سیاه , یه روبان صورتیه رنگ رو رفته با یه کلیپس چوبی توش بود . یه شیشه عطر خالی , یه انگشتر زنگ زده با یه خودنویس هم بود . کف صندوقچه یه دفتر کاهی بود . گلبرگای گل سرخ لای دفتر، همرنگ ورقاش شده بود و یه عکس سیاه و سفیدم بود که یه دختر و پسر روی ایوون خونه ما دستای همدیگرو گرفته بودند . دختره موهاشو گیس کرده بود و انداخته بود رو شونش. انگار همون روبان تو جعبه رو به دم گیس بافش زده . وقتی بعضی موقع ها مامان موهاشو مثل تو عکس می بافه و آواز می خونه خیلی شبیه عکسه می شه . هر دو تقریباً همسن من و زهره هستند . پسره با کت و شلوار بیریختش شبیه آدم کوتوله ها شده . مثل وقتایی که بابا جدی میشه اخم کرده .پشت عکسو که نگاه می کنم اسم بابا و مامان روش نوشته شده با یه تاریخ , انگار یه چیز دیگه هم تو چاله می بینم . صندوقچه رو کنار میزارم . یه بسته کوچیک که با چسب کاغذی نوار پیچ شده بود از ته چاله در میارم . بسته خمیری بود و بوی تندی میداد . می خواستم بازش کنم که صدای مامان میخکوبم کرد . اومدم توضیح بدم که با انگشت بیرونو نشون داد . بسته رو سر جاش گذاشتم و دوئیدم بیرون . جرأت نکردم وایسمو از پنجره انباری ببینم مامان چی کار می کنه .

 بعد از چند دقیقه مامانو از پشت پنجره پذیرایی که به حیاط بود، با صندوقچه تو دستاش دیدم .ولی بسته همراش نبود . هنوز مامان به در نرسیده بود که تلفن زنگ خورد . گوشی رو برداشتم . بابا بود . گفت به مامانت بگو میام میبرمش , وقتی به مامان گفتم , یه کم نگام کرد بعد رفت از تو کیفش پول  آورد . گفت برو برای خودت لواشک بخر . همینطور داشتم به مامان نگاه می کردم که داد زد بگیر دیگه , همه ی پولو لواشک خریدم و اونقدر آروم راه رفتم تا اگه زهره خونه بود تمومش کرده باشمو مجبور نشم بهش بدم . وقتی رسیدم به کوچمون یه ماشین پلیس داشت از اون سر کوچه می رفت . دم درمون شلوغ بود و ماشین بابا جلوش پارک بود , به زور از آدمایی که که ایستاده بودن رد شدم و رفتم تو خونه . مامان رو پله های ایوون نشسته بود صندوقچه تو بغلش بود . آرنجش رو زانوهاش بود با دستاش صورتشو گرفته بود و داشت بلند بلند گریه میکرد

در تكاپوي بودن ها مي كاويدم انبوه چشمهاي گذران را. تا شايد در يابم  آن نگاه را كه با من قرينه است .آنكه مي فهمد. پس ايستادم در گذرزمان. نمي خواستم تصورش كنم ،تا كسي را به اشتباه جاي او نپندارم .اما نه امكان نداشت وقتي آمد - يا فتمش- بتوانم ندانم كه آمد .يك آن دو چشم را در ميان هزاران چشم مي بينم كه آشناست .نه او نيست فقط آشنا ست . بايد كمي مكث ارتباط نياز به زمان و مكان دارد. او در گذر است ، پس من بايد برسم .كمي مكث. سريع يك پياده رو همانجا كه ايستاده ام زير پاهايم  مي كشم. سمت راست يك رديف مغازه آن يكي كه كنارم است قهوه فروشي است. بوي قهوه مداوم مي شود .احساس كرختي  مي كنم اما فرصت ندارم. سمت چپ خيابان شلوغ پر از ماشين ودر پياده رو براي آن  هزاران چشم يك جسم مي گذارم و لباسهاي رنگارنگي كه تنشان مي كنم. نزديك غروب است .باران مي آيد و تمام اطراف غير از مغازه ها آدمها و ماشينها و ساختمانها همه چيز غير از اينها خاكستري است. دارد  سردم مي شود. فكركنم زمستان باشد. انگار در چاله آبي ايستاده ام اما اهميت ندارد. باران. بوي قهوه باز هم مي زند زير دماغم. باران .آه باران بايد باراني داشته باشم بلند تا زير زانوانم. ترجيحاَ خاكستري با كلاه شاپو يي. نه اين آخري را نمي خواهم يادم مي آيدجايي خوانده بودم آدمهايي كه كلاه بر سر مي گذارند از عرياني وحشت دارند من كه ندارم وگرنه در طول اين همه زمان لخت مادرزاد نمي ايستادم و چشم در چشمها نمي دوختم .

بارن تند مي كند. همه چشمها محو مي شوند زير لبه  كلاهها . فقط يك جفت چشم همان كه آشناست مكث را تمام مي كند وراه مي افتد از چاله آبي كه در آن ايستاده به طرفم . گامهايم ناخودآگاه با او هماهنگ مي شود فاصله مان كم است. بقيه كلاه به سرها را كنار مي زنم تا بهترببينمش. لاغرو تكيده است . لپ هايفرو رفته اش حتماَ از سيگار كشيدن زياد است. اگر سبيل داشت نوكش  حنايي يا زرد مي شد. اما نه سبيل به او نمي آمد  مخصوصاَ با آن بيني باريك واستخواني و كمي درازش. خسته بود. از ته ريش سه چهارروزه اش وكتف افتاده اش معلوم بود كه حوصله خودش را هم ندارد .

به من كه مي رسد حتي نگاهم نمي كند. به نيم رخ كه از كنارم ، مي گذشت خوب به مردمك چشمانش خيره شدم. پير شده بود و چروك خورده بود. شايد به خاطر اين بود كه هيچ وقت پلك نمي زد. پاشنه كفشش را خوابانده ودامن كت نيمدارش از خميدگي پشت آويزان است .خيس كه شده نذارتر به نظر مي رسد. نمي دانم  كي پشت سرش قرار گرفتم. به گمانم خيابان را چرخانده ام كه دو بار به قهوه فروشي مي رسم. بوي قهوه ي زير بارن نم نمي گيرد ورقيق مي شود. دستهايش را روي قفسه سينه اش جمع كرد ومحكم سمت چپ كت بي دكمه اش را بغل كرده است هر چه سعي ميكنم نمي توانم به او برسم. گامهايم حتي يك سانتيمتر هم از او بلند تر نمي شود. پيرمرد ناگهان مي ايستد و به نقطه  اي خيره مي شود . مي ايستم و به يك كلاه فرانسوي صورتي كه بالاي مي رود ودو چشم ميشي كه از زيرش پيدا مي شود خيره مي شوم .ته دلم مي لرزد. جايي بين من و پيرمرد  را نگاه مي كند و نزديكمان كه مي شود لبخند چنان وقيح مي زند كه ديگر شك نمي كنم اشتباه كرده ام .اصلا از كلاهي كه به سرداشت بايد مي فهيدم كه او نيست .

شانه هاي پيرمرد بالا مي رود ودوباره رها مي شود. مي توانم حدس بزنم هر چه نفس حبس كرده بود و با يك آه حسرت بارها کرده بود در هوا طوري كه مهي به اندازه تمام قدش جلويش به وجود آمد. رفت در آن مه ومن هم به دنبالش.  از ديوار بخار كه گذشتم هر چه چشم گرداندم نبود. بوي قهوه امانم را بريده بود . به چپ سرگرداندم خودش است نشسته پشت ميز كنار شيشه كافه و به بيرون، به همه چيز و همه كس غيراز من نگاه مي كند. جرات پيدا مي كنم و مي روم داخل  كافه. جلويش طوري مي نشينم كه نتواند بيرون را ببيند. اما نگاهش از من عبور مي كند . دستش را توي جيب بغلي كتش  مي برد و خميري از كاغذ  بيرون مي آورد. پيشخدمت مي آيد و يك قهوه جلوي او مي گذارد.

  بيني اش  را برد روي فنجان نفس عميقي كشيد و براي اولين بار پلكهايش رابست. چند دقيقه گذشت و او هنوز در خلسه قهوه  چشمانش را بسته بود. ديگر داشتم مطمئن  مي شدم كه باز شدن چشمانش به اندازه بسته شدن آن طول خواهد كشيد .همزمان دو دست پر از ترك و سالكش  را مي گذارد روي ميز. قهوه و كاغذها را به طرح هل مي دهد. لبهاي باريك صورتي مرده اش از هم باز مي شود وچيزي مي گويد.تنها دو هماي اولش -ب وخ- را مي شنوم. فكر كنم انتخاب را  به من سپرده. قهوه رابه اندازه يك جرعه مي نوشم. تلخ است وداغ .چشمانم را به هم مي فشارم و فنجان را روي زيرش مي كوبم .كرم قهوه از وجودم مي رود .دست درازمي كنم و كاغذها را مي كشم جلو. پيرمرد هنوز چشماهيش بسته  است. فقط چند خط آخر قابل خواندن است. از قابل خواندن است ،شروع مي كنم به خواندن .( هر دو يك چيز،نه نه ،دو چيز را مي جستند. دو چشم که فرقي نمي كرد رنگش چه باشد. فقط همان كه بايد باشد. همان كه بايد بفهمد يك جفت از آن بيشتر نبود. اما چه سخت بود جستنش و نيافتن. تمام زندگي ام  را فروختم تا بيابمش. زندگي ام كه تمام شد خاطراتم را نوشتم و فروختم. و حالا تو آخرين خاطر هستي تا همين لحظه، كه مي فروشمت و تمام مي شوي و من فرصت مي كنم تا چند وقت ديگر هم بگردم تا شايد بيابم .)

به اينجا كه مي رسم دستانم مي لرزد. سر بلند مي كنم پيرمرد هنوز چشمانش بسته است دوباره دستش شروع به حركت مي كند و فنجان قهوه را به سوي خود مي كشد .قهوه را مثل من سر مي كشد و مي كوبد روی زيرش. يك دستش هنوز روي ميز است. ناگهان چشم باز مي كند و بدون اينكه ذره اي مردمكهايش را حركت داده  باشد، صاف  به چشمان من نگاه مي كند .چشمانش خيلي آشناست. كجا ديده ام ؟ كي بود ؟

- سالها همه جا. با همين ها دنبالش مي گشتي.  مي دانستم جراتش را نداري تا آخرش بخواني. حق داري . توهم بايد براي زنده ماندن تقلا كني. اما نمي تواني. نگاهي به كت قهوه اي نيمدارت و پاشنه هاي خوابيده ات بكن .

اضطراب از نشيمنگاههم تا توي دهنم مي آيد . دستپاچه به سرتا پاي خود نگاه مي كنم .صدايش بريده بريده و خش دار است. طنين ندارد اما زنگش تمام نمي شود. مي خواهم بلند شوم و بروم. اما به صندلي چسبيده ام .مي گويد : وقتش است. قهوه ات راهم كه خوردي گو سفند قرباني .انگار فهميده باشم وحی چيست ،همه دنيا بر من معلوم شد .بوق ماشين، همهمه، پچ پچ، صداي برخورد فنجان ها، ليوانها و كارد وچنگالها و باران كه به شدت مي بارد. اينها را براي اولين بار مي شنوم. آري وقتش است بايد رفت پشت دستش را روي ميزمي گذارد. دستم را به او مي سپارم .پشت دستم سالك زده است و پير. خيره به چشمانش مي شوم. قرینه با او. ذر ات بدنم از پل دستانمان به وجودش وارد مي شود. تحليل مي روم .محو مي شوم.با لبهاي ترك خورده ی صورتي مرده ام مي گويم كاش پيدايش كني. او فقط لبخند مي زند. تمام مي شوم