سامان آزادی

با تکانی جان‎کاه به خود بازخواهی‎آمد. چشمان‎ات را خواهی‎گشود. بی حتا لحظه‎ای درنگ پياده می‎شوی. چندتايي اسکناسِ تاخورده از جيبِ بغل بيرون می‎کشی و دستِ راننده می‎دهی. با قدم‎هایِ بلند می‎دوی سمتِ ساختمان.

هزارتوهای روزمره

سامان آزادی

فقط خدا می‌داند که زيرِ ميزش چه خبر است. دستش را می‌کند تویِ دماغش؛ چند بار. و هر بار آن کثافت‎هایِ سبز و چسبنده را را رویِ انگشتِ شستش جمع می‌کند. گاهی هم از سوراخِ دستِ راستی غافل می‌ماند. سمتِ راستِ خودش را می‌گويم. اين البته برمی‌گردد به ميزانِ محتوياتی که رویِ شستش جمع کرده. بعد سرِ فرصت آن‌قدر شست و سبابه را به هم می‌مالد که حالتِ کشسانِ يافته‌ها جايش را به نوعی چسبندگیِ ملايم بدهد. چيزی شبيهِ چسبِ قطره‌ای وقتی که دو- سه دقيقه‌ای هوا خورده‌باشد. بعد گلوله‎اش می‌کند و آن‌قدر بينِ انگشت‌ها بازيش می‌دهد تا چيزِ جديدی به ذهنش برسد. آن وقت اين گلوله‌ی مشمئزکننده را جايي زيرِ ميزش می‌چسباند, انگشتِ سبابه را به شلوارش می‎مالد و دوباره شروع می‎کند.

سامان آزادی

مهمانِ ناخوانده، برادرزاده‌یِ آدم هم که باشد، عذابِ اليم است. علی‌الخصوص اگر که خانه‌ات کوچک باشد و مهمانِ ناخوانده‌ات بلانسبتْ کر، و ازقضا همان شبِ تشريف‌فرماييِ آقازاده سوژه‌یِ بکری به ذهن‌ات رسيده باشد و سخت محتاج و مشتاقِ نوشتن باشی. آن‌وقت فرض کن که با چه حالِ نزاری لبخندِ مليحی تحويلِ مهمان داده‌ای و به‌گمانِ خودت زرنگی کرده‌ای و گفته‌ای: «عمو جون خونه‌یِ خودته. از خودت پذيرايي کن. من يه کم کار دارم.»