- " خدا کنه قرارمون یادش نره ! "

نمیدونم این چندمین باریه که این جمله رو زیر لب تکرار میکنم . دو تا پای عقبی ام رو دراز کرده ام ، چهار تا پای وسطی رو زیر شکمم جمع کرده ام و دست هام رو زدم زیر چونه ام . ساعت هاست که این گوشه ی اتاق همین طور دراز کشیدم و همه اش این جمله رو تکرار می کنم . 

خیلی وقته که از نصفه شب گذشته ، ولی خوابم نمیبره . هر بار که چشم هام رو می بندم ، تصویرش میاد جلوی چشمام  : اون چشم های کوچیک و براق ، اون شاخک های بلند و نرم که همه اش تکون تکون میخورن ،  اون هشت تا پای بلند و ظریف و اون بدن باریک و سیاه  که شب ها زیر نور ماه برق میزنه .

- " خدا کنه قرارمون یادش نره ! "

هر چند لحظه یه بار این جمله رو تکرار می کنم . دیگه دست خودم نیست . زیر لب همه اش همین رو میگم . حالا دیگه برام مثل یه شعر شده .

چشم هام رو می بندم . میتونم چشمهای گرد و کوچیکش رو تصور کنم . شاخک های شکننده اش رو  جلوی چشمام تکون میده . شاخک هاش آروم آروم از روی پیشونی ام پایین میان . مسیر بینی ام رو دنبال می کنن و  به لب هام میرسن .