صدای کشیده شدن لاستیک روی آسفالت باعث شد ، عابران توی پیاده رو به ماتیز سیاه رنگش خیره شوند . درب جلوی ماشین را باز کردم و نشستم . صدای ضبط ماشین کر کننده بود .سر تکان داد .لبخند زدم.کنترل را بر داشت و آهنگ را عوض کرد. _ محکم بشین می خوایم پرواز کنیم.

کمربند ماشین را کشیدم روی سینه ام و قفل کردم. برای ماشین جلویی چراغ داد .صدای ضبط را بیشتر کرد .به سرنشینان ماشین جلویی فحشی داد که درست نشنیدم . ماشین جلویی لاین اش را عوض کرد . جوانی با موهای فشن پشت فرمان و دختری روی صندلی جلویش نشسته است.هر دو به ما نگاه می کردند .

گفتم : مینا، یواشتر برو .

مچ دست راستش را چرخاند که یعنی چی می گی؟تقریبا فریاد زدم : یواشتر برو

سرش را به سمت بالا برد که یعنی نمی خواهد آهسته تر برود .هیچ آرایشی روی صورتش دیده نمی شد حتی به ابرو هایش هم دست نزده بود . صدای محسن نامجو گاهی شبیه فریاد می شد انگار کسی بخواهد دق و دلی اش را خالی کند . با سر و صدای نامجو بالا و پایین می پرید و دستش را به اطراف می برد . درست سر چهار راه فرهنگ ایستاد ماشین را خاموش کرد .از روی صندلی عقب ماشین کیفش را برداشت .می دیدمش که به سمت سوپر مارکت سر چهار راه می رفت . شیشه مغازه را به سمت بیرون کشید .شیشه ماشین را پایین کشیدم .توی پیاده رو فلجی دست هایش را روی زمین قرار داده و با کمک زانوهایش راه می رفت . مردی که پشت پیشخوان ایستاده بود را درست نمی دیدم اما انگار چیزی گفت که مینا خندید .برگشت ماشین را روشن کرد از توی پاکت سیگار دو نخ در آورد و گذاشت روی لبش با فند ک اتمی اش روشن کرد و یک نخ را داد به من .گفتم: میدونن که منم قراره بیام،درسته ؟

و این را با لحنی گفتم که انگار کسی بخواهد به کسی بگوید : تو که به من دروغ نمی گی ، درسته؟

_ خودشون اصرار داشتن تو هم باشی .

دلم می خواست بپرسم کدامشان را می گوید اما به جایش از سیگارم کام گرفتم و به گل های خود روی اطراف راه آهن خیره شدم .به روزهای فکر کردم که توی کافه ی آقا نادر جمع می شدیم و درباره ی ادبیات حرف می زدیم . مینا با احترام دوست بود و گاهی با هم به آنجا می آمدند .من و مینا با هم دوست بودیم بنابراین جمع سه نفره شد . یکبار جوانی قد بلند که توی صندلی قرمزرنگ میز بغلی فرو رفته و غرق در روزنامه صبح اش بود .به سراغمان آمد و خواست در بحث مان شرکت کند و به این ترتیب جمع چهار نفره مان شکل گرفت .سعی کردم صورت مرتضی و احترام را به یاد بیاورم .آنوقت ها مرتضی ،احترام را شما خطاب می کرد و احترام هم می گفت : آقای فرهنگی.

_ دیشب رضا ، زنگ زد

_ خوب چی می گفت؟

_ همون حرفای همیشگی پشیمونم و بیا دوباره شروع کنیم.گفتم : من یکی نمی تونم.

به آپارتمان ها نگاه می کردم . کنار آپارتمانی ایستادیم .هر دو با هم پیاده شدیم . مینا زنگ آیفون را زد .

بدون سوال درب را باز کردند . از پله های تنگ و تاریک آپارتمان بالا رفتیم . زنی در تاریکی در حالیکه با کلید کنار دستش بازی می کرد منتظر مان بود .

_ مرتضی ، این لامپ سوخته اس.

مینا بغلش کرد و او هم تعارف کرد که برویم توی خانه.مرتضی داشت خانه را جمع و جور می کرد حالت کسی را داشت که منتظر میهمانی نیست و بی خبر به خانه اش آمده اند . احترام ، مینا را به اتاق کوچک خانه برد . هر از گاهی صدای مینا را می شنیدم که می گفت : اینو نیگا اسمش چیه ؟

ما دو آدمی بودیم که روی مبل و درست رو به روی هم نشسته باشند و هریک به این فکر کنند که خوب چه باید بگویند و بی هدف هر از گاهی از هم بپرسند که روزها به خوشی می گذرند یا که نه .

_ چایی که می خورین ؟

این سوال نجات بخش ، تنها راه حلی بود که به ذهن مرتضی رسید و من هم با پاسخی مثبت خواستم کمکی کرده باشم .به آشپز خانه کوچک شان رفت .روی دیوار روبه روتابلوی نقاشی از دختربچه ای بود که اشک چشمش تا روی گونه ی سمت راستش پایین آمده و منتظر مانده بود تا نقاش برگردد و از گونه ی سفید دخترک پایین بی افتد . هر لحظه ممکن بود که این اشک راه خود را ادامه دهد و از تابلو بزیزد پایین .

مینا خنده کنان با عروسکی در دست از اتاق بغلی بیرون آمد .

_ چه اسمی بهش می خوره؟

به موهای سیاه رنگ و لخت احترام که از پشت بسته شده بود نگاه کردم.

_ اسمش یانکی یه، یانکی .

یانکی پسر بچه ی کوچک و تاسی بود که مینا او را به پستانهایش چسباند . روی مبل نشست و یانکی را روی پاهایش گذاشت .تلفن همراه ام توی جیب پیراهنم لرزید . ناشناسی برایم پیامی فرستاد .

: اگه، یکی رو ببینی و یکهو دست و پاتو گم کنی یعنی که بهش علاقه مندی؟ دارم گوشیمو خاموش می کنم اما تو جوابتو بفرست .

حوصله اش را نداشتم . تمام وقت ساکت نشسته بودم و به این فکر می کردم که چرا از دیدن دوستان قدیمی ام خوشحال نیستم ؟ بلند شدم از تو کیف مینا سیگاری برداشتم و رفتم روی تراس خانه . ریل ساکت بود و منتظر . هوا مه گرفته بود . مینا هم آمده بود روی تراس تا سیگاری بکشد .

گفتم: هوا، چه مه گرفته است

نفهمیدم سوالی گفتم یا با تعجب.

_ می خوان یه مجموعه داستان دو نفره چاپ کنن

_ اون خونه کلنگی رو دیده بودی، باید اونجا ها باشه.... وسط اینهمه آپارتمان...

_ شنیدی چی گفتم؟

_ آره ، جالب میشه

سیگارم را پرت کردم که توی هوا گم شد .

_ تو کافه نادر چقد بهمون خوش می گذشت ... تو همیشه دیر می اومدی ، یادته؟

_ اینهمه راه رو باید تو مه برگردیم.

_ یه بار احترام رو صندلی ات گل گذاشت .گفت: این مثلن،امیر ...چن ماه بعد عروسی نادر بود.تابلو های نقاشی زنش رو آورده بود رو در و دیوار کافه گذاشت .

_ چطور سر و صدای قطار رو تحمل می کنن؟

_ دلم برا کافه نادر تنگ شده ، باید یه بار با هم بریم. زنش ازمون فیلم گرفته بود یادته؟

سیگارش را زیر پا له کرد و با نوک پا به آن ضربه زد . سیگار از زیر نرده پرت شد پایین.انگار منتظر جوابم نبود .گفت: بریم تو سرده.

به لکه ی سیگار که کف تراس خودنمایی می کرد نگاه کردم و با پا خاکستر را پخش کردم.مرتضی چایی را آورده بود . گفت:به یاد قدیما شطرنج بازی کنیم ؟

_ آره ، خیلی خوبه.

رفت توی اتاق شطرنج را آورد و گذاشت روی میز عسلی.گفت : سیاه یا سفید؟

_ سیاه

بارها تو کافه برده بودمش . گاهی نادر هم می آمد و با برنده بازی می کرد . هر دو به روش سویسی بازی می کردند .مینا به آشپز خانه رفت. بوی برنج توی اتاق پیچیده بود .

صدای مینا را شنیدم که گفت: کمک نمی خوای؟

و صدای احترام: قربون دستت....

پیاده های وسط را حرکت دادیم و بعد اسب ها را. گرمم شده بود . حس کردم صورتم سرخ شده است . هر از چند گاهی به تصویر دخترک نگاه می کردم .به گلدان خالی که گوشه ی خانه بود،به تلویزیون خاموش . مرتضی اولین مهره را که زد . چایی اش را سر کشید و لبخند زد . با خودم گفتم این لبخند را چه وقتی روی لبانش دیده بودم. یک جوری خاص بود . کج و کوله شبیه اینکه بخواهی بگویی : ه

و سرت را تکان دهی .یک مهره بیشتر داشت ، شاه و قلعه رفته بود و آماده حملات بعدی شده بود . تلفن همراه مینا زنگ خورد . داشتم می گفتم مینا که وزیر م را با اسبش گرفت . چطور ندیده بودمش؟مینا تلفن را برداشت و به اتاق بغلی رفت.به صفحه ی سیاه و سفید شطرنج خیره شده بود م.یکی از دگمه ها ی پیراهنم را باز کردم و گردنم را خاراندم .

صدای مینا را می شنیدم که می گفت: قبلن باید بهش فکر می کردی.

صدایش هر لحظه بلند تر می شد . کیش های بی هدف می دادم . وزیرش خوب جایی نشسته بود و بدجوری تهدیدم می کرد.

_ ببین آقای محترم....پس چی صدات کنم؟ تو منو نابود کردی .حالا میگی میشه همه چی رو درست کرد؟

احترام میز را کشید کنار و سفره را پهن کرد . استکان های خالی چای را برداشت و گذاشت روی سینی .

گفت:چایی می خورین؟

سرم را از روی خانه های سیاه و سفید بلند کردم.

_ نمیخوام،دیگه نمیخوام صداتو بشنوم.حالیته؟

خودم را توی چشمهای قهوه ای رنگش دیدم .گفتم: نه ، مرسی.

همان لبخند مسخره روی لب مرتضی بود . مینا برگشت نشست روی مبل .

_ ابله

کنارش یانکی خیره به روبه رو و بی حرکت نشسته بود.

مرتضی گفت: چیزی شده؟

و با وزیرش کیش دادو گفت: یه حرکت دیگه مونده.

_ هر چی بوده تموم شده.

این را گفت و سینی غذا را از دست احترام برداشت.

..................................................................................................................

با سرعت توی مه می راند . دو دست انداز پشت هم را ندید.

گفتم: معلوم هس داری چی کار می کنی؟ما که عجله نداریم.

دستش را گرفتم. صدای ضبط را کم کرد و سرعتش را پایین آورد .تلفن همراه توی جیبم لرزید.

یک پیام جدید داشتم.نوشته بود: نمی خوای جواب بدی؟

گفت: کی یه؟

_ ناشناس ... چن وقت پیش پیام داد که می خواد حرف بزنه ، ازش پرسیدم به چه اسمی سیوت کنم گفت :

ناشناس.یکی از شرایط گفتگو اینه که من حق ندارم ازش سوالی بپرسم.

نوشتم: شاید به خاطر علاقه باشه .... میتونه دلایل دیگه ای هم داشته باشه.

_ درباره چی حرف میزنین ؟

_ اون ازم سوال میکنه و منم جواب میدم. مثلن یه بار پرسید: عشق به نظر تو چیه؟

_ خوب عشق به نظر تو چیه؟

انگار به چیزی خوردیم .ترمز زد. هر دو پیاده شدیم . جاده خلوت بود .توی مه چشم، چشم را نمی دید.

نگاهی به جلوی ماشین انداختم چیزی نبود.

گفت: چیزی شده ؟

سگی کنار جاده افتاده بود . چشمانش باز بود .گفتم: برگرد تو ماشین .

_ میگم چی شده؟

نشستم توی ماشین و گفتم: بیا بشین....چیزی نبود .زدی به یه سگ .

نشست پشت فرمان و شیشه طرف خودش را تا آخر پایین کشید .

_ داشتم آروم رانندگی می کردم.

بهت زده بود.

_ حالا که چیزی نشده ، زنده است.

_ میاریش تو ماشین ؟

_ بریم مینا.

و این را با عصبانیت گفتم. از بزرگراه خارج شدیم . توی شهر سرعتش را بیشتر کرد. روی شیشه بخار گرفته ماشین نوشتم : مینا.

گفتم: نگاه کن

گفت: بنویس ناشناس ...باید آشنا باشه ، تو چی فکر می کنی؟

گفتم: دلم نمی خواد بهش فکر کنم.

بخار دوباره شیشه را پوشاند و مینا محو شد .از کوچه های فرعی زد که نزدیکتر بود . درست سر خیابان

پیچید جلوی ماشینی . جوان کم سن و سالی پشت فرمانش نشسته بود. دستش را گذاشته بود روی بوق.

مینا سرعتش را کم کرد.زیر لب گفت: مرض.

گذاشت ماشین عقبی بهش برسد .گفت: چته سوسول مامانی؟

جوان چیزی گفت که درست نشنیدم.

مینا گفت: مادرته....بزن کنار بهت بگم.

جوان کمی جلوتر رفت و راهنما زد و سرعتش راکم کرد.پرسیدم: چی گفته؟

مینا نگه داشت و پیاده شد . جوان با سرعت پیچید تو خیابان بغلی .پیاده شدم.گفت: بشین بریم دنبالش .

_ چی داری میگی مینا ، چی بهت گفت؟

رفتم جلو سوار ماشین شده بود . در را باز کردم و گفتم: برو بشین رو اون صندلی ، تو حالت خوب نیس.

_ نه ،خوبم.

بازویش را گرفتم و گفتم : باشه حالت خوبه ، اما رو اون صندلی بشین.

چیزی نگفت . و خود ش را کشید روی صندلی کناری . سیگاری روشن کرد . پشت هم سیگار روشن می کرد . می دانستم توی این لحظات نباید چیزی بگویم .

گفت: باید سگه رو برش میداشتی، گوش میدی؟

گفتم: آره

در داشبورد را باز کرد و یه دستمال کاغذی برداشت . نگاهش کردم . داشت گریه می کرد. ماشین را جلوی خانه اش پارک کردم. موقع خداحافظی گفت: بهم زنگ بزن ، باشه.

گفتم : باشه ، شب به خیر

سیگاری روشن کردم و به درخت های لخت و عریان کنار خیابان خیره شدم.

نویسنده: علی سروی